... Κι όλο φοβάμαι το αύριο

Κανείς δεν ξέρει "τι να παίξει στα παιδιά στην αγορά στο Λαύριο". Είμαστε, πλέον, "μεγάλοι με τιράντες και γυαλιά" κι όλο φοβόμαστε το αύριο. Ιδίως τώρα. Κάτσε λοιπόν στο καβούκι σου. Μη κουνιέσαι. Μη προκαλείς. Μην αντιστέκεσαι. Μη τα βάζεις με τους δυνατούς, ιδίως στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Ή μήπως όχι;

Αν έτσι σκεφτόταν ο Κολωκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης, ο Παπαφλέσας, ο Νικηταράς, δεν θα είχαμε 1821. Αν έτσι σκεφτόταν ο Αρης και τα παληκάρια του, δεν θα είχαμε αντίσταση στη γερμανική κατοχή. Αν έτσι σκέφτονταν τα παιδιά της Νομικής και του Πολυτεχνείου, ο Αλέκος Παναγούλης, ο Σάκης Καράγιωργας, κανείς δεν θα τα είχε βάλει με τη χούντα.

Και λοιπόν; θα ρωτήσετε. Είναι ανάγκη να καώ εγώ "για να γενούνε τα σκοτάδια λάμψη" όπως επέμενε ο Χικμέτ; Πάλι με τον λόγο του ποιητή θα απαντήσω "αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς"...

Η Ελλη Παππά ήξερε πώς να μιλάει στα παιδιά. Να τους λέει την αλήθεια, χωρίς δράματα και υπερβολές. Να τα προτρέπει και να τα παρακινεί να γίνουν θαρραλέα, χωρίς αποκοτιές. Να τους δείχνει, με γυμνό, ειλικρινή λόγο, πως αν αξίζει κάτι στη ζωή είναι όσα έκανες, όχι όσα δεν έκανες. Αυτό σε καθορίζει, αυτό σε προάγει ως άνθρωπο, εν τέλει σε στηρίζει. Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, ας την ακούσουμε σε ένα απόσπασμα από εκπομπή της ΕΤ-1. Αυτής, ναι, που θέλουν να καταργήσουν οι κυβερνώντες, ως άχρηστη...

Εκτός απ' το μεγάλο ΝΑΙ υπάρχει και το μεγάλο ΟΧΙ, λέει ο Καβάφης. Αν πεις το πρώτο, ακόμη και αν το θεωρείς σωστό, σε κατατρέχει σε όλη τη ζωή σου η σκέψη τι θα γινόταν αν δεν το είχες πει. Εχει μεγάλη σημασία να αντιστέκεσαι. Αυτό σε θωρακίζει απέναντι στις δυσκολίες και στις αδικίες. Γιατί, ναι, η ζωή είναι μια μάχη. Αλλοίμονο σε όποιον παραδοθεί και ζήσει αιχμάλωτος...

Μετά από όλα αυτά τα ηρωικά, η συνταγή της ημέρας για οικογένειες με περιορισμένους προϋπολογισμούς, αλλά και για εγένηδες, για φοιτητές, για όσους θέλουν να μαγειρέψουν κάτι νόστιμο και φτηνό (κατά μέσο όρο κάτω από 10 ευρώ για τέσσερα άτομα). Και μη πείτε πώς κολλάει το φαγάκι με την Ελλη. Η ίδια έλεγε πως μια κυρία δεν πρέπει να μπαίνει στην κουζίνα για να κάνει μόνο πατάτες γιαχνί- και αν της πετύχουν (πράγματι, οι καλές πατάτες γιαχνί θέλουν πολλή τέχν, ώστε να μη γίνουν "μπλουμ")

Εχουμε και λέμε λοιπόν: μισό κιλό ζυμαρικό (βίδες, τριβελάκι, στριφτό, οτιδήποτε). Το βράζουμε σε αλατισμένο νερό και το σουρώνουμε. Απλώνουμε σε ένα ταψί το μισό. Βάζουμε λίγα κομματάκια βιτάμ εδώ κι εκεί. Στη συνέχεια, ρίχνουμε ψιλοκομμένα αλλαντικά. Οποια μας αρέσουν. Κανονικά γίνεται με μπέικον, αλλά έχει πολλά λιπαρά. Καλή και η γαλοπούλα. Αλλά και μορταδέλα, και παριζάκι, κάνουν. Μπορείτε και να αναμίξετε κάποια είδη.
Βάζουμε από πάνω τα υπόλοιπα μακαρόνια. Ρίχνουμε δυο φλυτζάνια γάλα ή μία κρέμα γάλακτος (προσωπικά χρησιμοποιώ τη ΝΟΥΝΟΥ με 3% λιπαρά. Αλλά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και λάιτ ή πλήρη. Απλώς, προσοχή στη χοληστερίνη). Καλύπτουμε τα μακαρόνια με τριμμένα τυράκια. Καλύτερα να βάλουμε διαφόρων ειδών, άλλο πιο αλμυρό και άλλο λίγο, ώστε να ισοροπήσουν οι γεύσεις. Τα τυριά πρέπει να είναι κίτρινα, τα λευκά καίγονται. Βάζουμε πάνω από τα τυριά κομματάκια βούτυρο και ψήνουμε στους 180 στο φούρνο μέχρι να κάνουν κρούστα.
Δίνουμε και στον γείτονα- αυτό εξυπονοείται!