... Κι όλο φοβάμαι το αύριο

Κανείς δεν ξέρει "τι να παίξει στα παιδιά στην αγορά στο Λαύριο". Είμαστε, πλέον, "μεγάλοι με τιράντες και γυαλιά" κι όλο φοβόμαστε το αύριο. Ιδίως τώρα. Κάτσε λοιπόν στο καβούκι σου. Μη κουνιέσαι. Μη προκαλείς. Μην αντιστέκεσαι. Μη τα βάζεις με τους δυνατούς, ιδίως στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Ή μήπως όχι;

Αν έτσι σκεφτόταν ο Κολωκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης, ο Παπαφλέσας, ο Νικηταράς, δεν θα είχαμε 1821. Αν έτσι σκεφτόταν ο Αρης και τα παληκάρια του, δεν θα είχαμε αντίσταση στη γερμανική κατοχή. Αν έτσι σκέφτονταν τα παιδιά της Νομικής και του Πολυτεχνείου, ο Αλέκος Παναγούλης, ο Σάκης Καράγιωργας, κανείς δεν θα τα είχε βάλει με τη χούντα.

Και λοιπόν; θα ρωτήσετε. Είναι ανάγκη να καώ εγώ "για να γενούνε τα σκοτάδια λάμψη" όπως επέμενε ο Χικμέτ; Πάλι με τον λόγο του ποιητή θα απαντήσω "αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς"...

Η Ελλη Παππά ήξερε πώς να μιλάει στα παιδιά. Να τους λέει την αλήθεια, χωρίς δράματα και υπερβολές. Να τα προτρέπει και να τα παρακινεί να γίνουν θαρραλέα, χωρίς αποκοτιές. Να τους δείχνει, με γυμνό, ειλικρινή λόγο, πως αν αξίζει κάτι στη ζωή είναι όσα έκανες, όχι όσα δεν έκανες. Αυτό σε καθορίζει, αυτό σε προάγει ως άνθρωπο, εν τέλει σε στηρίζει. Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, ας την ακούσουμε σε ένα απόσπασμα από εκπομπή της ΕΤ-1. Αυτής, ναι, που θέλουν να καταργήσουν οι κυβερνώντες, ως άχρηστη...

Εκτός απ' το μεγάλο ΝΑΙ υπάρχει και το μεγάλο ΟΧΙ, λέει ο Καβάφης. Αν πεις το πρώτο, ακόμη και αν το θεωρείς σωστό, σε κατατρέχει σε όλη τη ζωή σου η σκέψη τι θα γινόταν αν δεν το είχες πει. Εχει μεγάλη σημασία να αντιστέκεσαι. Αυτό σε θωρακίζει απέναντι στις δυσκολίες και στις αδικίες. Γιατί, ναι, η ζωή είναι μια μάχη. Αλλοίμονο σε όποιον παραδοθεί και ζήσει αιχμάλωτος...

Μετά από όλα αυτά τα ηρωικά, η συνταγή της ημέρας για οικογένειες με περιορισμένους προϋπολογισμούς, αλλά και για εγένηδες, για φοιτητές, για όσους θέλουν να μαγειρέψουν κάτι νόστιμο και φτηνό (κατά μέσο όρο κάτω από 10 ευρώ για τέσσερα άτομα). Και μη πείτε πώς κολλάει το φαγάκι με την Ελλη. Η ίδια έλεγε πως μια κυρία δεν πρέπει να μπαίνει στην κουζίνα για να κάνει μόνο πατάτες γιαχνί- και αν της πετύχουν (πράγματι, οι καλές πατάτες γιαχνί θέλουν πολλή τέχν, ώστε να μη γίνουν "μπλουμ")

Εχουμε και λέμε λοιπόν: μισό κιλό ζυμαρικό (βίδες, τριβελάκι, στριφτό, οτιδήποτε). Το βράζουμε σε αλατισμένο νερό και το σουρώνουμε. Απλώνουμε σε ένα ταψί το μισό. Βάζουμε λίγα κομματάκια βιτάμ εδώ κι εκεί. Στη συνέχεια, ρίχνουμε ψιλοκομμένα αλλαντικά. Οποια μας αρέσουν. Κανονικά γίνεται με μπέικον, αλλά έχει πολλά λιπαρά. Καλή και η γαλοπούλα. Αλλά και μορταδέλα, και παριζάκι, κάνουν. Μπορείτε και να αναμίξετε κάποια είδη.
Βάζουμε από πάνω τα υπόλοιπα μακαρόνια. Ρίχνουμε δυο φλυτζάνια γάλα ή μία κρέμα γάλακτος (προσωπικά χρησιμοποιώ τη ΝΟΥΝΟΥ με 3% λιπαρά. Αλλά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και λάιτ ή πλήρη. Απλώς, προσοχή στη χοληστερίνη). Καλύπτουμε τα μακαρόνια με τριμμένα τυράκια. Καλύτερα να βάλουμε διαφόρων ειδών, άλλο πιο αλμυρό και άλλο λίγο, ώστε να ισοροπήσουν οι γεύσεις. Τα τυριά πρέπει να είναι κίτρινα, τα λευκά καίγονται. Βάζουμε πάνω από τα τυριά κομματάκια βούτυρο και ψήνουμε στους 180 στο φούρνο μέχρι να κάνουν κρούστα.
Δίνουμε και στον γείτονα- αυτό εξυπονοείται!

Η φτώχεια έχει πολλά πρόσωπα…

Πριν γράψω οτιδήποτε, θα πω ότι είδα με τα μάτια μου νεαρό ζευγάρι να ψάχνει στους κάδους των σκουπιδιών για κάτι φαγώσιμο. Οχι όπου κι όπου, αλλά στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Μπουμπουλίνας. Η κρίση έχει φτάσει βαθύτερα από όσο πιστεύουμε όλοι. Και δεν ξέρω αν λιποθυμάνε ή όχι τα παιδιά στο σχολείο από πείνα, αλλά λέω ότι ακόμα και αν αυτό δεν ισχύει (πολύ φοβάμαι ότι ισχύει, όμως) μια κοινωνία που αφήνει τα παιδιά να υποσιτίζονται είναι υπερχρεωμένη: στην αδιαφορία, στον εαυτουλισμό, στη σήψη. Σε ό,τι χειρότερο, δηλαδή, αφού αν σπαταλήσεις όλο το κεφάλαιο της ηθικής και των αξιών σου, δεν έχεις ελπίδα να το ξαναμαζέψεις ποτέ.

Είμαι από τα παιδιά που μεγάλωσαν με λιγοστά πράγματα αλλά με πολλή αγάπη. Δεν θα ήθελα τα παιδιά της δικής μου γενιάς να μεγαλώσουν έτσι. Ξέρω τις δυσκολίες. Δεν είναι ρομαντικό, είναι δραματικό, κόβει φτερά και όνειρα. Ταυτοχρόνως όμως διαμορφώνει χαρακτήρες. Σε μαθαίνει να παλεύεις. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν με πειράζει να μεγαλώσουν τα "καμάρια" μας χωρίς πράντα ή ντόλτσε γκαμπάνα, ούτε και αν αναγκαστούμε να κόψουμε τα ταξίδια, όσο ωραία και επιμορφωτικά κι αν είναι αυτά. Ομως εδώ, δεν μιλάμε γι' αυτό.

Εμείς, οι νυν της μεσαίας τάξης, έτσι φανταζόμαστε τη χρεωκοπία. Αλλά ο περισσότερος κόσμος, που ζει ήδη στο πετσί του μια ακραία φτώχεια, και δεν έχει να ταΐσει καν τα παιδιά του, αλλιώς τη βλέπει. Σαν ένα βράχο που όσο και να τον κυλά πος την κορυφή της ανφόρας, όπως ο Σίσυφος, πάντοτε θα γυρίζει πίσω με κίνδυνο, μάλιστα, να τον πλακώσει.

Τι κάνουμε λοιπόν; Ενισχύουμε τους θεσμούς που μπορούν να βοηθήσουν ομαδικά και αποτελεσματικά. Από το σάιτ των Γιατρών του Κόσμου αντιγράφω:

"Σε μια κατάσταση πρωτοφανούς για τις τελευταίες δεκαετίες ανθρωπιστικής κρίσης βρίσκεται η Ελλάδα εδώ και ενάμισι χρόνο. Όλοι οι δείκτες συνηγορούν πως απαιτείται άμεση ανάληψη κοινωνικής δράσης για να στηριχθούν οι πιο ευπαθείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Η ανεργία τον Ιούλη έφθασε τον Ιούλη το 16,5% πλήττοντας περισσότερο από 820.000 συνανθρώπους μας. Αν δε, λάβουμε υπ’ όψη μας πως μόνο τον Ιούλιο του 2010, δηλαδή ένα χρόνο πριν, έπληττε 607.000 ανθρώπους, ενώ για το 2012 προβλέπεται η συνέχιση της ύφεσης, είναι εμφανές ότι σύντομα πολλοί περισσότεροι, πολλοί μιλούν ακόμη και για 1 εκ. καθόλα πρόθυμοι να εργαστούν άνθρωποι, θα οδηγηθούν στην εξαθλίωση.

Η ραγδαία αύξηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας (που αντιστοιχούν σε μισθούς 440 ευρώ) αποκαλύπτει ότι ακόμη και χιλιάδες εργαζόμενοι στο εμπόριο και τη βιομηχανία που έχουν κανονική εργασία αδυνατούν να τα αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους λόγω της μείωσης των μισθών τους. Με τι ένσημα θα ασφαλιστούν τον καινούργιο χρόνο και οι δύο αυτές κοινωνικές κατηγορίες;

Οι συνεχείς μειώσεις σε μισθούς, ημερομίσθια και συντάξεις, ως αποτέλεσμα και της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, ταυτόχρονα με τις αλλεπάλληλες αυξήσεις κάθε λογής φόρων (έμμεσων, άμεσων και έκτακτων) οδηγούν στα όρια της επιβίωσης και πολλές κοινωνικές ομάδες που συνεχίζουν να εργάζονται και να αμείβονται.

Η αναίρεση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα πολλών κοινωνικών υπηρεσιών (π.χ. με την επιβολή εισιτηρίου στα νοσοκομεία ή το κλείσιμο δημοτικών σταθμών) στερεί από μεγάλη μερίδα συνανθρώπων μας τη δυνατότητα να προσφύγουν στις δημόσιες ή δημοτικές υπηρεσίες όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα.

Η κάθετη μείωση σε βαθμό κατάργησης των κονδυλίων από το δημόσιο, λόγω περικοπών, και από τον ιδιωτικό τομέα λόγω της κρίσης έχει μειώσει απελπιστικά τους πόρους τους οποίους ανέκαθεν είχαν στη διάθεσή τους οι ΓτΚ, με αποτέλεσμα τώρα που υπάρχει η μεγαλύτερη ανάγκη να προσφέρουμε τις γνώσεις μας και το χρόνο μας στο ανθρωπιστικό έργο, τώρα να μη διαθέτουμε τα μέσα!

Οι ζοφερές δε προοπτικές που διανοίγονται για το άμεσο μέλλον στην οικονομία προδιαγράφουν ότι το κοινωνικό ζήτημα θα οξυνθεί και δεν θα επουλωθεί τους αμέσως επόμενους μήνες.

Για όλους αυτούς τους λόγους οι Γιατροί του Κόσμου απευθύνονται στην ίδια την κοινωνία!

Οι Γιατροί του Κόσμου επέλεξαν μπροστά σε αυτές τις πρωτοφανείς δυσκολίες για το κίνημα αλληλεγγύης στο οποίο εντάσσονται να μην το βάλουν κάτω, να μην υποχωρήσουν. Επιλέξαμε να συνεχίσουμε και να εντείνουμε την δράση μας, για να μην επιτρέψουμε στον κοινωνικό κανιβαλισμό να γυρίσει την Ελλάδα στην δεκαετία του ‘50. Ήδη το έργο μας σε Αθήνα, Πέραμα, Θεσσαλονίκη και Χανιά με τα πολυϊατρεία που παρέχουν ιατρικές υπηρεσίες σε χιλιάδες ανασφάλιστους συμπολίτες μας βεβαιώνουν την πρόθεση και την επάρκειά μας να προωθήσουμε το έργο της αλληλεγγύης.

Οι Γιατροί του Κόσμου απευθύνονται στον κάθε άνθρωπο που θέλει να δείξει με έμπρακτο τρόπο την αλληλεγγύη του σε δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που πεινούν και κρυώνουν και ζητούν τρόφιμα!

Είναι στο χέρι μας να μην επιτρέψουμε ο χειμώνας του 2012 να αποδειχθεί ένας φονικός χειμώνας!

Πιο συγκεκριμένα, χρειαζόμαστε ΑΜΕΣΑ :
• Γάλα (Κουτιά)
• Παιδικά Γάλατα
• Παιδικές Τροφές
• Ρύζι
• Όσπρια
• Μακαρόνια
• Λάδι"


Επίσης ζητούν από τους συμπολίτες οικονομική ενίσχυση για την αγορά αντιβιοτικών, αντιπυρετικών φαρμάκων καθώς και αναλώσιμων υλικών (γάζες, επίδεσμοι, σύριγγες, βελόνες). Πληροφορίες και λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα που σας παρέπεμψα πιο πάνω. Θα δείτε τρόπους να στείλετε τον οβολό ή τη συνεισφορά σας σε είδος καθώς και ποια φάμακα έχοουν ανάγκη οι γιατροί για τους ανασφάλιστους ασθενείς. Δείτε και εδώ για όλη την έκταση του προβλήματος.

Αν, ωστόσο, δεν έχετε συνηθίσει να συνεισφέρετε στα προγράμματα οργανώσεων, μπορείτε να το κάνετε και ατομικά. Στο παιδάκι του διπλανού διαμερίσματος/ σπιτιού ή στον ηλικιωμένο που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, μπορούμε να προσφέρουμε λίγα φρούτα, ένα πιάτο φαγητό, ένα κουτάκι γάλα. Μη κλείνουμε τα μάτια. Οι ανάγκες είναι σημαντικές και σε ορατό για όλους μας πεδίο (ακόμα και για όσους ζουν στις Καλές Συνοικίες. Αν στις γειτονιές τους υπάρχει καλύτερη κατάσταση, οι εργαζόμενοι γι' αυτούς έχουν παιδιά. Για να μη πω για τους άστεγους που ολοένα και πληθαίνουν στην πρωτεύουσα.)

Προλαβαίνω την ένστασή σας: δεν είμαστε υπεύθυνοι εμείς, παρά μόνο για τους εαυτούς μας. Ναι. Πώς αισθάνεται όμως ο εαυτός μας βλέποντας ανθρώπους γύρω να πεινούν τον 21ο αιώνα; Δεν μπορούμε να τους βοηθήσουμε όλους- αυτός άλλωστε είναι ο ρόλος ενός κράτους πρόνοιας. Μπορούμε πάντως να κάνουμε θαύματα, προσέχοντας, απλώς, τον διπλανό μας.

"Δέκα λεπτά κήρυγμα" το λένε αυτό οι πολυαγαπημένοι μικροί της οικογένειας. Τέρμα τώα. Σας έχω μια σούπερ πρότασ για αύριο: Με αφορμή την ημέρα της εθνικής εορτής της 28ης Οκτωβρίου, την Παρασκευή, η είσοδος στο Μουσείο Ακρόπολης θα είναι ελεύθερη από τις 8 π.μ. έως τις 10 μ.μ. Όπως κάθε Παρασκευή, το εστιατόριο του δεύτερου ορόφου θα είναι ανοιχτό έως τα μεσάνυχτα. Μια τετραμελής οικογένεια μπορεί να φάει κάτι ελαφρύ και να πιει και καφέ- χυμό με περίπου 20 ευρώ. Δεν λέω ότι είναι λίγα, αλλά για τις τιμές που κυριαρχούν έξω, μια χαρά είναι.

Και τι θα φάμε σήμερα; Πάντοτε στο πλαίσιο να στοιχίζουν τα καθημερινά γεύματα κάτω από 10 ευρώ, σας έχω σπετζοφάι:
Δυο- τρία λουκάνικα από όποια ποικιλία σάς αρέσει. Προσωπικά θα εξαιρούσα αυτά με πορτοκάλι στο συγκεκριμένο φαγητό, επειδή πιστεύω ότι δεν ταιριάζει η γεύση τους. Τα κόβουμε σε ροδέλες και τα τηγανίζουμε ελαφρά. Από πάνω ρίχνουμε μισό κιλό πιπεριές κομμένες σε μεγάλα κομμάτια και τριμμένη ντομάτα ή πελτέ ντομάτας. Το αφήνουμε μέσα στο τηγάνι μέχρι που να βράσουν οι πιπεριές. Ετοιμο! Κάνουμε και "παπάρες" στη σάλτσα άμα μας παίρνει. Αλλιώς, τρώμε λίγο και συμπληρώνουμε το κενό με δυο ποτήρια νερό ("κάνε και μια τούμπα να ανακατευτούν" έλεγε ο πατέρας μου).

Καλό αυριανό και παντοτινό "Οχι".

Ποιος βάζει τις βιταμίνες στο μπρόκολο και όχι στις καραμέλες;

Ηθελα να 'ξερα, απορεί ένας εφτάχρονος ποιος βάζει τις βιταμίνες στο μπρόκολο, το σπανάκι, το κολοκύθι και όχι στα πατατάκια, τα γαριδάκια και τις καραμέλες; Εκλεψα την ατάκα από τις "Εκδόσεις Αγκυρα" γιατί πολύ μου άρεσε και γιατί πιστεύω ότι το χιούμορ μάς σώζει. Πάσα απάντηση δεκτή, όπως επίσης και πάσα ιδέα για μετατροπή αυτών που δεν αρέσουν στα παιδιά σε κάτι πιο ελκυστικό.
Θα δούμε στη συνέχεια τη συνταγή για κάτι πιο νόστιμο από κολοκυθάκι βραστό, αλλά πριν ας σκεφτούμε τα παιδια που βρίσκονται σε πιο δύσκολη θέση από τα δικά μας. Είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε Ιδρύματα και σε σπίτια μη κυβερνητικών οργανώσεων, οι οποίες κάνουν σπουδαίο έργο. Κόπηκε το περίσσευμά μας, κόψαμε και τη βοήθεια προς αυτές. Κι όμως, τώρα υπάρχει μεγαλύτερη, πολύ μεγαλύτερη ανάγκη.

Η Ένωση Μαζί για το Παιδί πιστή στις αρχές και τους σκοπούς της, σας καλεί σε βοήθεια προκειμένου να καταφέρει να ανταποκριθεί στον καθημερινά αυξανόμενο αριθμό οικογενειών που ζητούν ενίσχυση σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης.

Με τη σκέψη ότι μόνο συλλογικά μπορούμε να βοηθήσουμε αυτούς που έχουν την ανάγκη μας, σας καλούμε να συνεισφέρετε 1 είδος ο καθένας και να προωθήσετε το μήνυμά μας σε όσους περισσότερους μπορείτε, όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά!

Τα τρόφιμα και τα είδη που θα συγκεντρωθούν θα δοθούν στις Στέγες Προστασίας Ανηλίκων Αθήνας και Πειραιά που φιλοξενούν παιδιά που έχουν απομακρυνθεί για σοβαρούς κοινωνικούς λόγους από το οικογενειακό τους περιβάλλον, καθώς και σε παιδιά απόρων οικογενειών.

Πού ; Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προσκομίζουν τα είδη που έχουν συγκεντρώσει στην αποθήκη της Ένωσης Μαζί για το Παιδί στην συμβολή των οδών Μπουσίου 20 και Κούπα 33 στην Αθήνα. (Πλησίον μετρό Κατεχάκη)
Πότε; Από την Τετάρτη 12 Οκτωβρίου έως την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011.
Ωράριο: Δευτέρα-Παρασκευή 11.00 - 17.00 και Σάββατο 10.00 – 14.00.

Αναλυτικές πληροφορίες στην ιστοσελίδα της οργάνωσης από την οποία δανειστήκαμε και την ωραία ζωγραφιά.

Επειδή θέλει δουλειά να μαζέψεις όσα μπορείς και θέλεις να δώσεις (αλλά, το τονίζω, είναι για παιδάκια, ας κάνουμε ό,τι καλύτερο) σήμερα θα μαγειρέψουμε ένα πολύ εύκολο φαγητό.
Παίρνουμε ένα κιλό κολοκυθάκια. Τα τρίβουμε στον τρίφτη. Δεν τα βάζουμε στο μούλτι, γιατί άμα γίνουν "νιανιά" δεν πετυχαίνει το φαγητό μας. Τρίβουμε επίσης κρεμμύδι, που το τσιγαρίζουμε (λίγο λάδι στο τηγάνι, ρίχνουμε το τριμμένο κρεμμύδι και το ανακατεύουμε, ώστε να μην καεί)και μια- δυο ντοματούλες. Βάζουμε το κολοκύθι και τις ντομάτες στο τηγάνι, μαζί με ψιλοκομμένη πιπεριά (αν μας αρέσει) και μαϊντανό (επίσης αν μας αρέσει. Τα μυρωδικά είναι προσωπική υπόθεση του καθενός μας και βάζουμε όσα τρώμε. Π.χ. δεν μπορώ τη ρίγανη, παρά μονο στα ψητά στον φούρνο. Δεν είναι δα και έγκλημα!). Προσθέτουμε λίγο νεράκι και βάζουμε νερό όταν βλέπουμε πως πίνει τα ζουμιά του. Επίσης, βάζουμε αλατάκι.
Μη βάλετε πατάτα τριμμένη, γιατί κολλάει τρελλά.
Οταν το κολοκυθάκι έχει βράσει, ρίχνουμε και τρία- τέσσερα αυγά που έχουμε χτυπήσει. Ανακατεύουμε συνέχεια, ώστε να μη γίνει ομελέτα, και σε μερικά λεπτά, μόλις δηλαδή το αυγό ψηθεί, κλείνουμε. Αυτό ήταν όλο!
Για να μη λέτε όμως πως είχατε εύκολο μάθημα σήμερα, σας βάζω και άλλη δουλειά για το σπίτι: Παίρνουμε ένα μπουκαλάκι μικρό, γυάλινο. Ρίχνουμε μέσα πιπέρι, τριμμένο, άτριφτο, λεμονιού, πάπρικα, όσα μας αρέσουν, θυμάρι, δεντρολίβανο, ματζουράνα, μπούκοβο, ψιλοκομμένη πιπερίτσα καυτερή, τζίντζερ, τέλος πάντων όποια μπαχαρικά μας αρέσουν. Παίζουν και ο κορίανδρος, το κάρι, το κύμινο, το μπαχάρι, ο βασιλικός, ό,τι τρώμε από αυτά. Γεμίζουμε το μπουκαλάκι με λάδι και το φυλάμε σε ένα ντουλάπι. Δεν ξεχνάμε να το ανακινούμε κάθε 2-3 μέρες. Μετά από μια βδομάδα, μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε σε οτιδήποτε κάνουμε ψητό στο φούρνο. Δίνει μια γεύση, άλλο πράγμα. Οσο αφαιρούμε λαδάκι, προσθέτουμε κι άλλο και έχουμε πάντοτε αυτό το μικρό θαύμα στο ντουλάπι μας.
Τώρα στον ΣΚΑΙ λένε πως παιδάκια λιποθυμούν στην τάξη γιατί δεν έχουν να φάνε. Η αλληλεγγύη είναι το μόνο όπλο μας. Ας οργανωθούμε!

Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι...

Ο Σαββόπουλος που έγραψε το τραγούδι με τον στίχο "Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι" περιέγραψε μια κίνηση διαμαρτυρίας των εμπόλεμων Βιετκόνγκ, στη δεκαετία του '60. Οι Βιετκόνγκ ήταν οι "κακοί" για τη Δύση, όμως στο τέλος νίκησαν. Στο τέλος- τέλος; Εχασαν. Ηρθαν οι πρώην εχθροί Αμερικάνοι ("ήρθαν ντυμένοι φίλοι αμέτρητες φορές οι εχθροί μου" θα έλεγε ο ποιητής) και εξαγόρασαν τα πάντα. Σήμερα, σαν να μη προηγήθηκε αυτός ο πόλεμος που ρήμαξε τη χώρα και την οικονομία τους, η κόκα- κόλα και τα "παρελκόμενά" της είναι η κυρίαρχη ιδεολογία- ξέρω τι λέω, δυστυχώς...
Τέλος πάντων, περασμένα όλα αυτά. Πάμε στο σήμερα, που το ρύζι δεν πυρπολείται ως κίνηση αντίστασης, κι ας μην είμαστε (ακόμα) τόσο φτωχοί όσο οι Βιετναμέζοι. Στης ακρίβειας τον καιρό, μπορούμε να ετοιμάσουμε ένα πλήρες γεύμα με βάση το ρυζάκι. Χωρίς πολλά έξοδα- αυτό εννοείται.
Για τέσσερις μερίδες (γιατί κερνάμε τους γύρω μας, ο κόσμος πεινάει, είπαμε. Μάλιστα,η γιαγιά μου έλεγε πως όταν προσφέρουμε φαγητό, δίνουμε την πρώτη μερίδα που βγαίνει από την κατσαρόλα, όχι ό,τι μένει. Ετσι πιάνει τόπο).
Παίρνουμε μισό κιλό ρύζι. Το πιο σπειρωτό πιλάφι το κάνει το παρμπόιλντ. Αλλά, επειδή είναι το πιο ακριβό, μάς κάνει και το Καρολίνα. Μετράμε πόσα φλυτζάνια είναι. Παίζει ρόλο αυτό, καθώς για ένα φλυτζάνι ρύζι βάζουμε στην κατσαρόλα 2,5 φλυτζάνια νερό. Από εκεί και πέρα, εξαρτάται πώς θέλουμε να το κάνουμε.
Εκδοχή πρώτη: σκέτο. Τότε, βάζω το νερό να βράζει, στίβω μέσα μισό λεμόνι και βάζω μια- δυο κουταλιές της σούπας βιτάμ. Καλύτερο είναι το βούτυρο, αλλά δεν έχουμε πάντοτε στο ψυγείο. Βάζουμε και ένα κύβο ΚΝΟΡ, ΜΑΤΖΙ, ό,τι λάχει. Αν δεν θέλουμε, τότε βάζουμε αλάτι. Σε διαφορετική περίπτωση, πρώτα δοκιμάζουμε και αν χρειαστεί προσθέτουμε. Ο κύβος έχει αλάτι έτσι κι αλλιώς.
Οταν βράσει το νερό, χαμηλώνουμε τη φωτιά στο 2 και ρίχνουμε μέσα το ρύζι. Ανακατεύουμε σε αραιά διαστήματα. Οταν πιει το νερό, είναι έτοιμο. Το κατεβάζουμε από το μάτι και το σκεπάζουμε με μια πετσέτα, να τραβήξει τους υδρατμούς. Για να έχει το γεύμα μας πρωτεϊνη, το τρώμε μαζί με ένα γιαούρτι. Αν θέλουμε, στο γιαούρτι έχουμε βάλει κάποιο μυρωδικό (άνιθο, δυόσμο, ό,τι μας αρέσει).
Παραλλαγή: όταν το ρύζι κοντεύει να γίνει, ρίχνουμε μέσα λίγο μπέικον ψιλοκομμένο- ή άλλο αλλαντικό- και λίγο δυόσμο- ή άλλο μυρωδικό.
Εκδοχή δεύτερη: με λαχανικά. Βάζουμε σε ένα τηγανάκι με λίγο λάδι ό,τι λαχανικά θέλουμε. Με το ρύζι ταιριάζουν πολύ ο αρακάς και το καλαμπόκι, αλλά δεν εξαιρούμε κανένα, αν μας αρέσει. Ακολουθούμε τα βήματα με το νερό, το λεμόνι, το βιτάμ, τον κύβο ή το αλάτι και ρίχνουμε μέσα το ρύζι. Οταν κοντεύει να γίνει, προσθέτουμε και ττα σωταρισμένα λαχανικά. Σε αυτή την περίπτωση, ίσως η πρωτεϊνη μας να δένει καλύτερα με τη μορφή τυριού.
Εκδοχή τρίτη: με ξηρούς καρπούς. Ετσι το κάνουν σε Αίγυπτο, Μαρόκο, γενικά στη νότια μεσόγειο. Παίρνουμε ό,τι ξηρούς καρπούς θέλουμε, βάζουμε λίγο βιταμάκι σε ένα μικρό τηγάνι και τους καβουρντίζουμε, δηλαδή τους ανακατεύουμε μέχρι να ψηθούν λιγάκι. Οταν το ρύζι έχει γίνει, τους ρίχνουμε στην κατσαρόλα και ανακατεύουμε. Η πρωτεϊνη μας μπορεί να είναι αριάνι (αυτό το ξινόγαλα που λέμε) που του πάει, επειδή είναι ξινό.

Παραλλαγή: στην Πόλη έβαζαν και καβουρντισμένο κριθαράκι. Στην Αίγυπτο βάζουν καβουρντισμένο φιδέ. Βάζετε βιτάμ στο τηγάνι, ρίχνετε μέσα δυο- τρεις χούφτες από το ζυμαρικό που θέλετε και το αφήνετε να πάρει χρώμα (ΠΡΟΣΟΧΗ, είμαστε από πάνω, διότι καίγεται εύκολα). Οταν σκουρύνει, το κατεβάζουμε και το βάζουμε στην κατσαρόλα, να βράσει μαζί με το ρύζι.
Η συνταγή κοστίζει περίπου 10 ευρώ με το γιαούρτι/ ξινόγαλα/ τυρί/ τυρί τριμμένο και ταΐζεις άνετα τέσσερα άτομα. Το σκέτο με γιαούρτι, είναι βέβαια το πιο φθηνό. Αν βρεθήκατε σε γκουρμέ διάθεση στο σούπερ μάρκετ και έχετε στην κατάψυξη καπνιστό σολωμό (περί τα 3,5 ευρώ τα 100 γραμμάρια) βάζετε στο σκέτο λίγο, είναι εξαιρετικό.
Η πρωτεΐνη μας βοηθά να χορταίνουμε πιο εύκολα και να μη τρώμε πολλά άμυλα, τα οποία δίνουν αρκετές θερμίδες.


Ο μπαμπάς μου, ως μικρασιάτης, αγαπούσε τα καρυκεύματα. Οταν είχαμε λευκό ρύζι, έλεγε "Κινέζοι είμαστε παιδί μου;" Μια φορά έκανα ντοματόρυζο και έβαλα κατά λάθος κρεμμύδι ψιλοκομμένο. Του άρεσε πολύ και το είχαμε καθιερώσει, έκτοτε. Το ντοματόρυζο κανονικά γίνεται ως εξής: νερό (η αναλογία πάντοτε 1- 2,5) βιτάμ, κύβος ή αλάτι, ντομάτα τριμμένη ή σε πελτέ από κονσέρβα. Βράζουν για κανένα 5λεπτο και μετά ρίχνετε το ρύζι. Αν θέλετε κρεμμύδι, σκόρδο ή οτιδήποτε, το βάζετε από την αρχή, με τη ντομάτα.
Σε κάθε περίπτωση, εκτός από την τελευταία, μπορείτε να βάλετε μέσα και μια πρέζα σαφράν (ή κρόκο) δίνει ωραία γεύση, ευωδιά και χρώμα.


Στο "αδελφό" μπλογκ έβαλα θέμα από ακρίβεια κατά την αρχαιότητα. Δείτε το

Μη πετάξεις τίποτα!

Εχετε μια ντουλάπα ρούχα και δεν ξέρετε τι να τα κάνετε; Παπούτσια που σας έρχονται λίιιιγο μικρά (όσο πατάει η γάτα) ή λίγο βαριά (όσο πατάει ο ελέφαντας;) Ενα ντουλαπάκι μαντηλάκια, κολιέ, δαχτυλίδια, βραχιόλια που δεν σας θυμίζουν τίποτα και δεν φοράτε ποτέ; Βιβλία που θέλετε να "αποστρατεύσετε"; Παιχνίδια των παιδιών (και δικά σας-όχι, ΔΕΝ εννοούμε τα συγκεκριμένα παιχνίδια για μεγάλα παιδιά, άλλα. π.χ. Μονόπολι, Τρίβιαλ περσούτ, τέτοια); Τέλος πάντων, κάτι που δεν σκέφτηκα, αλλά το έχετε και δεν ξέρετε πού να το χαρίσετε; Εδώ! Στο στέκι του Κολωνού. Το εγκαινίασαν σήμερα τα παιδιά και λυπάμαι που δεν μπόρεσα να περάσω, αλλά θα το κάνω προσεχώς.
Εσείς όμως, να πάτε. Μπορείτε να πάρετε και να δώσετε, να δώσετε και να μην πάρετε κάτι (αν δεν σας αρέσει τίποτα) ή να μην δώσετε (αν δεν έχετε κάτι να χαρίσετε)και να πάρετε. Οκ, το ξέρω, δεν είμαστε καρμίρηδες και θα τηρήσουμε ένα σωστό ισοζύγιο.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Τελειώσαμε για σήμερα; Σχεδόν. Τι θα βρίσκετε εδώ από αύριο; Τέτοιες και άλλες προτάσεις, συμβουλές για φθηνό μαγείρεμα, ιδέες για οικονομικές αγορές, στήριξη για όσους πιστεύουν πως η ζωή είναι μόνο ακριβά ρούχα, παπούτσια, και μοδάτες τσάντες. Φθηνά, το τονίζω. Αλλά όχι φτηνιάρικα. Δεν μας αξίζει, δεν μας ταιριάζει.

Πριν κλείσω, ένα γλυκάκι μούρλια, για φοιτητικές τσέπες:
Ενα κουτί ζαχαρούχο γάλα
Δύο κεσεδάκια γιαούρτι (καλύτερα όχι παραδοσιακό, που είναι πολύ νόστιμο και υγεινό, αλλά δεν ταιριάζει)
Μια λευκή σοκολάτα από το περίπτερο.

Ανακατεύετε γιαούρτι με ζαχαρρούχο γάλα και τα σερβίρετε σε ποτήρια. Τα βάζετε στο ψυγείο (στη συντήρηση, όχι στην κατάψυξη). Αφού κρυώσει λίγο, ξύνετε τη λευκή σοκολάτα πάνω από κάθε ποτήρι. Αν έχετε στο σπίτι φρούτα ή κανένα σιρόπι σοκολάτας- ή φράουλας- ή βύσσινου, το ρίχνετε από πάνω. Με λιγότερο από 5 ευρώ, γεμίζουμε 5-6 ποτήρια του ουίσκι-και βάλε, κερνάμε τον ξαφνικό επισκέπτη, την παρέα, ή τον εαυτό μας. ΠΡΟΣΟΧΗ: σε αυτή την περίπτωση, δεν τα τρώμε όλα εμείς. Θα χρειαστούμε σύντομα καινούργια γκαρνταρόμπα και αυτό ΔΕΝ είναι οικονομικό.